عـــــــهد و پـــیمان

می خواهم امشب از ماه قول بگیرم كه هر وقت دلم برایت تنگ شد

 

 

                در دایره حضورش تو را به من نشان دهد

 

 

                                  می خواهم امشب با رازقی ها عهد ببندم

 

 

         هر وقت دلم هوای تو را كرد

 

 

                           عطر حضور مهربان تو را با من هم قسمت كنند

 

 

          می خواهم امشب با دریای خاطره ها قرار بگذارم

 

 

كه هروقت امواج پر تلاطم یادها خواستند قایق احساس مرا بشكنند

 

 

          دست امید و آرزوی تو مرا نجات دهد

 

 

   می خواهم امشب با تمام قلب هایی كه احساس مرا می فهمند و می شنوند

 

 

                    پیمان ببندم كه هر وقت صدای قلب بی قرار م را هم شنیدند

 

 

عشقم را سوار بر ضربانهای بی تابی به تو برسانند....

 

یـــــــــا د تـــــه . . . ؟ !

یادت می یاد گفتم بهت یه بت چه جوری میشکنه؟

 

 

 حالا می خوام یادت بدم چی کار کنی که بشکنه

 

 

  وقتی یکی دل نداره یعنی محبت نداره

 

 

 وقتی یکی سنگ میشه یعنی لیاقت نداره

 

 

  گفتی بهش دوسش داری

 

 

 ولی چی شد آخر کار گذاشت و رفت بی واهمه شکست همه قول و قرار

 

 

  وقتی یکی میشه یه بت یعنی باید

 

 

 گذاشت کنار تمام اون قول و قرار تمام اون راز و نیاز رو

 

 

   بذار بره خیالی نیست یه روز میشه مثل خودت

 

 

 تازه می فهمه که یه بت چیکار با  قلبا می کنه

 

 

                          فقط کمی صبر می خواد تا ببینی آخر کار

 

 

                          همون بت سنگیه که بلای جونت میشه

زنــدگــی یـعنی ...

 

زندگی با همه‌ی وسعت خویش

 

محفل ساکت غم خوردن نیست

 

حاصلش تن به جزا دادن و افسردن نیست

 

زندگی خوردن و خوابیدن نیست

 

زندگی جنبش جاری شدن است

 

از تماشاگه آغاز حیات تا به جایی که خدا میداند 

 

 

زندگي آرام است، مثل آرامش يك خواب بلند.

 

زندگي شيرين است، مثل شيريني يك روز قشنگ.

 

زندگي رويايي است، مثل روياي ِيكي كودك ناز.

 

زندگي زيبايي است، مثل زيبايي يك غنچه ي باز

تصویر محنون

 

تقصیر از ما نیست

 

               تمامی قصه های عاشقانه

 

                               اینگونه به گوشمان خوانده شده‌اند.

 

تصویر مجنون بیدل و فرهاد کوه کن

 

                                       نقش‌های آشنای ذهن ماست.

 

و داستان حسرت به دل ماندن زُلیخا به پند و اندرز، آویزۀ گوشمان شده ‌است.

 

غافلانه سرخوشیم

 

               و عاجزانه ظالم

 

                               و عاشق، محکوم است به مدارا

 

تا بینوا را جانی و دلی هنوز ، مانده باشد...

 

                           اگر جان داد ، شور عشقمان افسانه دیگری آفریده‌ است.

 

اگر تاب نیاورد  لیاقت عشق‌مان را نداشته‌ است.

 

                                          یکدیگر را می‌آزاریم.

 

یاد گرفته‌ایم که معشوق هر چه غدارتر، عاشق شیداترست.

 

           و عاشق هر چه خوارتر شود، عشق افسانۀ ماندگارتری خواهد شد