تقصیر از ما نیست

 


               تمامی قصه های عاشقانه

 


                               اینگونه به گوشمان خوانده شده‌اند.

 


تصویر مجنون بیدل و فرهاد کوه کن

 


                                       نقش‌های آشنای ذهن ماست.

 


و داستان حسرت به دل ماندن زُلیخا به پند و اندرز، آویزۀ گوشمان شده ‌است.

 


غافلانه سرخوشیم

 


               و عاجزانه ظالم

 


                               و عاشق، محکوم است به مدارا

 


تا بینوا را جانی و دلی هنوز ، مانده باشد...

 


                           اگر جان داد ، شور عشقمان افسانه دیگری آفریده‌ است.

 


اگر تاب نیاورد  لیاقت عشق‌مان را نداشته‌ است.


 

                                          یکدیگر را می‌آزاریم.

 


یاد گرفته‌ایم که معشوق هر چه غدارتر، عاشق شیداترست.

 


           و عاشق هر چه خوارتر شود، عشق افسانۀ ماندگارتری خواهد شد