بی دلیل

 

  حاصل این بودن بی دلیل
                                   دیوار است و اسیری


                                                                 و زندانی بزرگ

  به گستره هستی

                               که تنها به تصادفی 

                                                                و یا شاید فریبی


    نامش مرگ

                       آزادی در مردن را 

                                                            در زندانی دگر

   
در انتقام گاه مورچگان از اندام تنت



               در پیوستن به حجم خاک مرغوب زمین خدایان



                   بهانه تولد زندانیان دیگری می سازد که نام تو را بر خود دارند:انسان

دلتنگ شبگرد

 

 می آمد از دور 



               از جاده ا ی سرد



                               قامت خمیده اسطوره ی درد 



  در گیسوانش پیری زده گرد



          در زیر باران مرثیه هایش را گریه می کرد



                                               در دست خود داشت

   بشقاب حلوا 



        در دست دیگر تصویر یک مرد 



                                     یک شب سرانجام



     پروانه شد رفت



                       نامش همین بود



                                    دلتنگ شب گرد

زندگی

 

اكنون مي توانم مثل دختركي هفت ساله بنويسم : آب


 

و غرق شوم بي آنكه دست و پايي بزنم


 

مي توانم بنويسم : باد


 

و پرواز كنم بي آنكه هراسي از سقوط داشته باشم


مي توانم بنويسم : درخت


و سبز شوم بدون هيچ درنگي


مي توانم تو را بنويسم


و بعد به آرامي ببوسمت بي آنكه كسي ببيند


مي توام بنويسم : ‌مرگ


و بميرم !


به همين سادگي .