می آمد از دور 



               از جاده ا ی سرد



                               قامت خمیده اسطوره ی درد 



  در گیسوانش پیری زده گرد



          در زیر باران مرثیه هایش را گریه می کرد



                                               در دست خود داشت

   بشقاب حلوا 



        در دست دیگر تصویر یک مرد 



                                     یک شب سرانجام



     پروانه شد رفت



                       نامش همین بود



                                    دلتنگ شب گرد