گاهی میرم ارام و بی صدا روی


صندلی های چوبی کافه باران مینشینم و


به صدای زمزمه های که عجیب ارامش


بخش است گوش میدهم ...


مروز کوتاه چند خاطره ...


دو میز چسبیده بهم ...


هشدار برای سکوت


دوستایی های که حالا نامی بیش ازشان نمانده ...


همه چیز زود خاطره میشود ...


زودتر از انچه ما فکرش را میکنیم ...

:
لحظه هاتون اروم


نیاز